
Oturan bir çiftin fotoğrafını f/8'de güneşte çekmek—basit bir sahne, ama tam da bu lens neden önemli olduğunu gösteriyor. Pentax-M 120mm f/2.8 SMC, geçmiş ve bugünün fotoğrafçılığını birleştiren o nadir optiklerden biri; esnekliği ve tasarımının zarafetiyle kamera çantasında saklı bir hazine.
Vinyet optiklerinin çoğu, modern AF lenslerle kıyaslandığında fiziksel olarak daha ciddiye alınmaz. Ama Pentax-M 120mm, bu genellemeden kaçan bir istisnadır. Zeiss Loxia 50mm f/2 ile neredeyse aynı boyutta olmasına rağmen, yaklaşık yüzde yirmi daha hafiftir. Bu fark, bütün bir fotoğraf günü boyunca omuzunuzda ve elinizdeki kontrolde hissedilir.
Mekanik kalitesi de kıyafiye uygun. El ergonomisi mükemmeldir; döner odaklama halkası yumuşak ve kesin. Lens tutuşu—bu çoğu çağdaş tasarımda kayıp olan bir özellik—doğal ve güvenli gelir. Vinyet optiklerin bu karakteri, dijitalin soğuk keskinliğine karşı bir anılık gibi gelir.

Binalar ve siyah-beyaz fotoğrafçılık, bu lensin ana sahası. Dar görüş açısı ve uzun odak mesafesi, konu otuz metre uzaklıkta olduğunda bile f/8'de derin bir alanı korur. İşte bu derin alan—yanılsama değil, optik bir gerçek—detayı tutarken sahnedeki hiyerarşi yaratır.
F/8 ve f/5.6'da çekilen karelerde keskinlik çerçevenin kenarlarına kadar ulaşır. Maksimum büyütülmeye çıktığınızda, lens güçlü lokal kontrast alanlarında—özellikle siyah-beyaz'da—gerçek bir dokuya sahip olduğunu fark edersiniz. Renk fotoğrafçılığında ise, f/8'deki renkler sahne tarafından algılanandan biraz sessiz kalabilir; bu, siyah-beyaz tercihini yapan kameralarınızda o kadar sorun olmayabilir ama renk çalışanları post-işlemde biraz "yumruklama" yapabilir.

Ancak hikaye burada sona ermiyor. F/2.8'de—lensinin maksimum açıklığında—görüntü yüksek büyütülmelerde yumuşamaya başlar. Bu, zoom veya AF optiklerde tanıdık bir karakteristik değil; vintage lensler çoğu zaman bu konuda daha hayal kırıcı olabilir. Yine de perspektifi kaybetmemek gerekir: film fotoğrafçılığında bu tür yumuşaklık fark edilmez, dijitalse yalnızca piksele piksele bakalım derseniz ortaya çıkar.
Gün ışığında f/2.8'de çekilen portre kareleri, kafasında odaklama hatasının ne kadar güçlü bir rol oynadığını hatırlatır. Lens hafif kaymış olsa, yumuşaklık optiğin kendisinden ziyade elinizin titremesi olacaktır. Bu, vinyet lensler söz konusu olduğunda önemli bir pazarlamadır; çünkü bu sayesinde yavaş ama iyi odaklanan bir çekimi geçersiz saymak haksız olur.
Gece fotoğrafçılığında f/2.8 açıklığı ve ötesine gitmeyen perde, lens tasarımının başka bir detayını ortaya koyar. Güneş çerçevenin hemen dışında olduğunda, hatta uzatılmış kapağı bile olsa flare sorunu baş gösterebilir. Bu, pratik çalışmalarda kamerayla kurulacak ilişkinin bir parçasıdır.

Maksimum büyütülmelerde, güçlü lokal kontrast sınırlarında—örneğin beyaz bir alan siyah bir alanla komşu olduğunda—hafif kırmızı-mavi çizgileme görülebilir. Bu, optik tasarımın yaşı miş bir imzası. Siyah-beyaz'da düşük kontrast kaybına neden olur ama post-işlemde rahatlıkla çıkarılabilir. Ancak Pentax-M'in bu konuda "uyarı seviyeleri" düşük; çoğu durumda bu durum önemli olmayacak kadar ince kalır.
F/8 ve f/5.6'da bu lens tamamen yeterlidir; sorunlar minör veya kaçınılabilir, ama f/2.8'de öz keskinlik sınırlamalarının ötesine baktığınız zaman ortaya çıkar.
Pentax-M 120mm f/2.8, iyi resimler üretir. Çerçevesinin büyük kısmında, f/5.6 ve f/8'de tatmin edici kalite sunar. Yine de, kişiye bağlı bir his vardır—Zeiss ZM lenslerinin karakteristik "vuruşu" veya kontrast ve canlılığı karşılaştırıldığında, bu Pentax hafif eksik kalabilir. Optik güzellik özneldir; ama bu lens, bütçe ve pratiklik arayan fotoğrafçılar için çarpıcı bir seçenektir.
Özellikle mirrorless adaptasyon söz konusu olduğunda, Pentax-M 120mm f/2.8 SMC, çağdaş elektronik olmayan ekipmandan bir köprü kurar. Bir Pentax LX'i elden çıkarmak için yeterli sebep; dijital çerçevede ise, kompakt boyutu ve uygun fiyatı, denemesi çok güzel bir sebep.