
Yarım yüzyılı aşkın bir fotoğrafçılık kariyerini kapatmak, birçok kişi için sonuncu sayılabilir. Oysa bu yılın başında başka bir eyalete taşınan bu fotoğrafçı için, aslında yepyeni bir başlangıçtır.
Elli yıl boyunca profesyonel fotoğrafçılıkla uğraşan bu sanatçı, 2026 yılını kariyerinin kapanış noktası olarak belirlemişti. Ancak bu yılı aynı zamanda yeni bir keşif ve dönüşümün dönemi haline getirmek istedi. Yeni bir eyalete taşındıktan sonra, çekmeceye kilitli kalmış eski film kameralarına yeniden ilgi göstermeye başladı ve siyah-beyaz fotoğrafçılığın derinliklerine dalmaya karar verdi.
Yaşlı kameralar, her birinin kendi hikâyesiyle, onu çağırıyordu. Geçmiş yılların dijital çalışmalarından bilinçli olarak uzak duran bu fotoğrafçı, esasen ticari işlerini de yılsonu değerlendirmesi dışında bırakmaya karar vermişti. Bu yıl, salt yaratıcılık ve keşif için bir yıl olacaktı.

Elli iki yıl önce bir üniversite ödevi olarak başladığı ilk fotoğraf denemesi, bir çiftçi pazarında gerçekleşmişti. Zamanında bir Olympus OM-1 ile çekilen o seride, genç bir fotoğrafçı özü ortaya çıkmıştı. Yıllar sonra aynı pazara dönmek, aynı kamera ile yeniden çekmek—bu nostalji ve çalışma planı, fotoğrafçıyı derinden etkilemişti.
Ancak ilk olarak denemeye karar verdiği kamera, 1973 yılından kalma bir Hasselblad 500C/M oldu. Bu orta format klasiği, elli yıldan fazla bir süre boyunca hiç kullanılmamıştı. Başka bir film fotoğrafçısından çok uygun şartlarda satın alınan bu makine, yepyeni bir dünya açmak üzere hazırlanıyordu. Kare formattan uzak olan bir fotoğrafçı için, kare formatın sadeliği ilk başta bir zorluk gibi görünse de, kameraya aşina olmaya başladıkça bir zenginlik sunmaya başladı.

Farklı film emülsiyonları deneme çalışmaları başladı. Delta 100 ile çekilen negatifler, Canon R5 tarayıcısından geçerek dijital ortama aktarıldı. Her bir deneme, bu eski makinanın dilini öğrenme sürecinin bir adımı oldu. İlk rulolar, aynı zamanda bir NoKings etkinliğinde çekilmişti; hızlı hareket halinde bir karenin yakalanması, yeni bir kamerayla bu kadar öğrenci iken pek de kolay değildi.
İlk rulonun en seçkin çerçevesi, aslında bir hareketten ve şansı yakalamaktan doğdu. Pozitif enerji saçan bir modelin, bir bayrak ile birlikte yakalanması—bunu başarmak için bu fotoğrafçı, yeni kamera ile mücadele etmek zorunda kalmıştı. Ama sonuç, basit ama etkili bir portre olmuştu. Siyah-beyaz film fotoğrafçılığının yalınlığı ve gücü, bu karede tam anlamıyla kendini göstermişti.
İlerideki ziyaretlerinde, elli iki yıl önceki o pazara, bu sefer elinde asıl Olympus OM-1 olacak. Kare formatta keşif yapmanın ardından, ikonik 35mm kamerasına döndüğünde, neleri göreceği hâlâ bilinmiyordu. Ancak bilinen bir şey vardı: bu fotoğrafçı, kariyerinin sonunda değil, tam da yeni bir başlangıçta idi.
Orta format, bir fotoğrafçının çerçeve algısını tamamen değiştirebilir; bu gördüğü karenin, sadece ne olduğunu değil, nasıl düşündüğünü de değiştirir.

Kendi kendine işlenen siyah-beyaz filmleri, ucuz maliyeti ve tam kontrol imkânı nedeniyle tercih etmek—bu seçim, sadece ekonomik değil, aynı zamanda bir dönemin ruhunu yakalamaktır. Mamiya 7II ile çekilen renk filmleri satmaktan şimdiki duyduğu pişmanlık, belki de bir sonraki adımı işaret ediyor olabilir. Ancak henüz karesi yazılı formatın büyüsü tam olarak çözülememiş, keşif hâlâ sürüyor.