
Otuz yıl önce fotoğrafçılığı keşfettiğimizde, hiç bilmiyorduk ki bu tutku, hayatımızın en önemli kararlarından biri olacaktı. Başlangıçta sadece bir ihtiyaç vardı: yaşadığımız anları belgeleme arzusu. Ailemizde çok az fotoğraf albümü vardı; ben de kendi hayatımı, arkadaşlarımı, gezilerimi, önem verdiğim her şeyi kayıt altına almak istedim.
Çok geçmeden neredeyse her gün çekerim oldum. Fotoğrafçılık beni öylesine sarmaladı ki obsesyon haline geldi—ama güzel bir obsesyon. İlk kompakt kameramı alıp favori parkımda çekim yaptığımda, henüz ne yaptığımı tam olarak anlamıyordum. İlk siyah-beyaz filmimi koydum, çekimler bittiğinde ise geliştirilmiş baskıları sepia tonuyla geri geldi. Şu anda o karelere bakınca, keşke renkli çekseydim derdim.

İtalya'da yaşadığım kasabada, bir roll'ün geliştirilmesi ucuzdu—ama bekleme acısı değerli idi. Laboratuvardan filmi alıp karambar aldığınız o an hepimizin bildiği bir andır: fotoğraflar var, ama görülemeyen. Yirmi dört kareyi çektikten sonra, onu görmek için 24 saat beklemeniz gerekiyordu. Bu bekleme, sadece sabır değildi; aynı zamanda bir konsantrasyondu. Her karede daha iyi olmak isterdim, çünkü tekrar çekme şansım olmayacaktı.
Yıllar geçti. Seyahat ettim, çalıştım, sonunda fotoğrafçılığı meslek yaptım. Dijital geldi; resim ekranda görülmedi çekildikten sonra bile. Telefon geldi; fotoğraf bir dakika içinde dünyanın ötesinde idi. Bunu kötü bir şey olarak söylemiyorum—çok kullanışlı ve insanlarla bağlantı kurmamıza yardımcı oldu. Ama sessiz bir şey gitti: bekleme. Bilmemek. Merak etmek. Çekimden sonra resimler nasıl çıktığını merak etmek.
Başka bir şey de değişti. Fotoğraflar serbest, anlık ve kolay olduğu için, ihtiyacımızdan çok daha fazla çektik. Bir kare yerine birkaç kare, "emin olmak için." Telefonun belleğinde yığılıp kaldılar, ve çoğu hiç görülmedi. Spray-and-pray tarzı fotoğrafçılık (çok çek, umarız birisinin güzel çıksın) standart haline geldi.
Meksika'daki Querétaro'da yaşan bir belgesel fotoğrafçı olarak, işlerle (düğünler, otel, markalar) Nikon Z8 ile çalışırım. Kendi projelerim için ise Leica M10 ve neredeyse her zaman 35 mm lensi tercih ederim. Kime sorsanız, çöl adasına götürecek tek lensi hangisi olur diye, cevabım otuz yıl boyunca aynı: 35 mm. Bağlam verir, bozulma yapılmaz; hikaye çekmek, portre, sokak fotoğrafçılığı—hepsi için ideal.
Ama ben film kaybının acısını çekiyorum. Laboratuvar sorunu var: yaşadığım yerde neredeyse labı yok ve kurye ile gönderilen filmler endişe verici. Kargo kaybı, ruined negatif—ikinci şans yoktur. Sadece seyahat ederken, elden ele geçtiği yerde film çekerim.

Bir gün kendime sordum: film tek yol mudur? Hayır. Hissi kısıtlamadan gelir, kimyadan değil. Sınırlı film, kontrol edemediğiniz kareler, bekleme. Bazı kameralar yaklaşıyor. Leica M10-D arka ekranı yok. Ya da herhangi bir kamerada image review'ı kapatabilirsiniz. Ama aynı değil. Ekranınız var ve bakmamayı seçmek, hiç ekrana sahip olmamakla eşit değil.
Film çekiminin özü kimyadaki kargo riskinden değil, bilinmezliğin sabrından gelir.
O yüzden karar verdim: bu kısıtlamaları, her zaman yanımda taşıdığım kameraya—telefonuma—inşa edeceğim. Aylar boyunca çalıştıktan sonra, WorthWait Camera uygulaması App Store ve Google Play'de yayınlandı.
WorthWait dijital bir tek-kullanımlık kameradır. Sabit 35 mm lens, zoom yok. 24 (veya tam versiyonda 36) karenin bir "film" yüklersiniz ve bir film türü seçersiniz: Original sensörün doğal hali, Negative renk negatif filminin sıcak ve affedici görünümü, Positive slide filminin kontrastı ve satürasyonu, Flat ise düşük kontrastlı ve sinematik bir hava.
Sonra çekeceksiniz. Telefonu kaldırır, kadraja alır, basarsınız. Sayaç bir azalır. Hepsi bu. Çekildikten sonra, o kare görüşünüzden gider. Önizleme yok, silme yok, düzenleme yok. Son kare tıkladığında, roll kendini geri sardığı ve uygulama "24 saat içinde hazır" dediği an gelir.

Bazı insanlar için bu şok. Diğerleri için çok iyi bir şok: "Yani gerçekten beklememem gerekiyor." Gerçek bir roll gibi. Bir filmi bir öğleden sonrada bitirmeniz gerekmez. Hiç olmuştur mu? Roll'ü başlattınız, sonra bir süre bekletildi; birkaç kare burada, birkaç kare orada—ışık güzel olduğunda. Son karesini tıklandığınızda ve laba verdiğinizde, o fotoğrafların içinde olduğunu bilirsiniz. Haftalarca beklemiş olsa da, çekilme anını bile hatırlayabilirsiniz.
Fotoğrafçılık, bu yolculukla başlaması için teknoloji kadar duygusal bir şey gerektiriyordu. Film, bekleme ve merak. WorthWait, bu eski hissi geri getirmenin bir yolu—ekran kapalı, göz kapalı, kalp açık.