Film Fotoğrafçılığında Unutulmuş Sabır Sanatını Pratik Yapmak

"Tüm insan bilgeliği iki sözcüğe sığar: bekle ve umut et." Film fotoğrafçılığında bu sözcükler sadece birer tavsiye değil, bir yaşam felsefesidir. Her gün yanımızda taşıdığımız kamera, bize adeta sabırı öğretir.

Beklemenin Değeri

Kameramı her yere götürürüm. Yeteneğim konusunda söylediğim şey hep aynıdır: müsteşna bir tabirle, devamlılık ve inatla talep ettiklerime sahip olurum. Ama sabırsız da olurum, şöyle söyleyeyim. Günler, haftalar, hatta aylar geçebilir bir şey çekmeden. Ve sonra, beklemediğim bir anında, olması gerektiğinden daha iyi bir fotoğraf ortaya çıkar. Planlı etkinliğin—hava şovunun, araba festivali nin, aile pikniğinin—hiçbir garantisi yoktur. Çoğu zaman kenar eseri bir enstantane, tamamen beklenmedik bir an yakalanır ve asıl değeri bulur. Bir deste film arasında ancak bir iki kare gerçekten olağanüstü olur. Ama nadir olan anlarda, şans, ışık ve konu mucizevî bir biçimde bir araya gelir. İşte o yaz günü, geçen ilkbaharda bana tam da bunun tadını tattırdı.

Mayıs ortasıydı. Eşim, oğlum ve ben, kaynvalidelerimle bir gün geçirmek için küçük bir kasabada bulunan evlerine gittik. Arabanın yanına yaklaştığında, komşunun çocuğu Rowly koşarak geldi. Oğlum Kipling'in yaşında ve iki kardeş gibi anlaşırlar. Sahil ve Rowly hızlı kararını aldılar: bu gün macera ve çocukça oyun günü olacak. Eşim ise benim aynı hızda iki çocuğu takip etmekle meşgul olacağıma karar verdi. Beraber yanımda Leica MP, Kodak T-Max 400 ve Ilford Ortho 80 Plus'tan birkaç rol filim vardı.

Çocuklar arka bahçede bir saat koşturdular ve ben onların peşinden koşup hareketi yakalamaya çalıştım—başarısız bir şekilde. Hava sıcak ve rahat idi, sonunda evinin arkasındaki dereye yüzmeye gitmek istediler. Daha önce Kip'in deride çekilmiş fotoğraflarım var, ama bu gün farklı idi. Işık ve gölge mükemmelse durumda idi ve hâlâ ilkbahar olduğu için bitki örtüsü henüz yoğunlaşmamıştı.

Işık ve Sabır Buluştuğunda

Dere kıyısında bir noktada durdum ve çocuklara sabırla bakış tuttum. Öğrendim ki, mükemmel koşullar altında bile fotoğraflar çok beklenti yükseltmez. Ama bu gün fark yaratıcı oldu. Çekilmiş bazı kareleri, o Pazar öğleden sonrasının duygu ve havasını taşıyordu. Daha fazla istemezdim. Üstelik, çocuk tatlı su ıtfaiye kapısından, Rowly'nin yüzme sonrasında kurulanmasını portresine de kolay bir şekilde yer buldum.

Film fotoğrafçılığı sabır gerektirir çünkü sonuç hemen görülmez. Sonuç için günler, hatta haftalar beklemek zorunda kalırız. Bu bekleme süresi, çektiğimiz imajı derinleştiren bir meditasyondur. Dijital çağda alışık olduğumuz anlık geri bildirim kültüründen uzaklaşarak, bir çerçeveyi seçmek, ışığı okumak, ve o anı değerlendirmek için çok daha bilinçli hale geliriz.

Fotoğraf tanrıları acımasız olabilir, fakat nadiren de olsa lütuf gösterdikleri zaman, bu inanç canlı kalır.

Sabırla Başına Dönenler

Leica MP ile çekilmiş olan bu karelerin, özellikleriyle beslenmiş bir merakı vardır. Leica Summilux-M 50mm f/1.4 ASPH. lensi, her çerçevede sanatsal bir el izini bırakır. Bu lens, yalnızca teknik bir araç değil; fotoğrafçının ve öznesi arasında kurulan bir diyalogan alet.

Film fotoğrafçılığı, basitçe geçmiş teknolojiyi kullanmak değildir. Sabırla inşa edilen bir ritüeldir. Her çekişte, her bekleme sürecinde, fotoğrafçı kendi sabrını—ve sonuç olarak kendi insanlığını—pratik yapar. Planlanan an çoğu zaman hayal kırıklığı olsa da, planlanmayan an çoğu zaman mükemmelliktir. Fotoğraf tanrıları acımasız olabilir, fakat nadiren de olsa lütuf gösterdikleri zaman, bu inanç canlı kalır. Bunun gibi bir pazar günü, bize adeta söyler: sabrın karşılığı, her zaman beklemenin değeri vardır.